Hayalet Yazar

Evet, ÖSYM'nin müthiş benzersiz uygulamalarından biri olan YGS, yani Yüksekögretime Geçiş Sınavı 12 Mart tarihinde oldu ve bitti. Herkes konuştu, herkes yazdı, çizdi. Ortalık sakinleştiğine göre sıra bana geldi artık sanırım. ÝGS'ye bu sene ben de girdim. Hem de liseden mezun olduktan 10 yıl sonra :) Aslında YGS'ye girmek, geçen seneden planladığım bir aksiyondu. Adam gibi bir bölümle eğitim serüvenimi taçlandırayım diyordum. Ama bu kararı verdikten sonra ne yazık ki ders çalışmadım. İş güç koşturmacası bir yana, ders çalışma alışkanlığım yok benim. Eğitim hayatım boyunca dersi derste dinledim, evde ödev dahi yapmadım. Bu nedenle nasıl ders çalışılır bilmiyorum 😂😂 Yine de fena değildi sanki. Neyse, gelelim sınav gününe. Kırtasiye seti fena değildi, sadece silgi berbattı. Polisler ve sınav gözetmenleri bu sene çok tatlış denk geldi. 2010 yada 2011 miydi, sınava girerken öyle bir taciz edildim ki, arama süsü vermeleri beyhudeydi. Soyunayım uzanayım gel diyecektim di...

Bu aralar üzerimde önlenemez bir yorgunluk hali var. Hani bazen işler istediğiniz gibi gitmez de hayat üstünüze üstünüze gelir. Ardından güzel bir depresyon, hooppp günlerce uyku... Yok yok bu sefer ondan değil. Mevsim geçişinden olduğuna kanaat getirdim. Malum, kan değişiyor, vücut dengesizleşiyor. Öyle büyük bir yorgunluk hissi ki, kalem oynatmak bir yana, klavye göresim yok. Ama yazmadan da durulmuyor. Bir gün bile yazı yazmasam eğer, cümle kurmayı unutacağım sanki, öyle de bir panik havası var beynimde... Neyse, makale işleri, Hayalet Yazarlık falan bu aralar çok hırpalamıyor en azından. Sadece kendim için, kendi istediğim konuda yazabileceğim bir döneme girdim. Bu fırsatı iyi değerlendirmek lazım. Erinmesem, YGS'den falan bahsedecektim bugün. Yarın artık... Bahar yorgunluğuna en iyi gelen şey dinlenmek bence. Yoruldun mu dinleneceksin hocam. Salt bedenini değil, ruhunu dinleyeceksin, kalbini dinleyeceksin... Bol bol okuyup besleneceksin ki yeni mevsime kolay adapte olab...

Sadece yürüyordu Hayalet. Günlerdir aralıksız yürüyordu ve düşünüyordu. Yola çıktığından beri nasıl garip bir dünya ile karşılaşmıştı böyle. Hayatın kendisi, hayat diye bildiği o kitaplardan ve hikayelerden ne kadar da farklıydı. Hayat gibi insanlar da farklıydı. Çok yürüdü,çok gördü Hayalet. Gördükçe şaşırdı, şaşırdıkça yürümeye devam etti ve yoruldu. Kalabalıklar gördü, garip kalabalıklar…Birbirine benzemeyen ama aslında tıpatıp benzeyen insanlar…Farklı yönlere ama aslında aynı yöne doğru koşturup duran çıldırmış insanlar…Gözlerinden ışıltılar saçanlar, her yere öfkesini kusanlar, kahkahaları sokaklarda çınlayanlar, uzunlar, kısalar, çocuklar, ihtiyarlar, zenginler, yoksullar, hırsızlar, düşkünler, dilenciler… Çeşit çeşit insanlar,çeşit çeşit hayatlar… Hayatlar bambaşkaydı ama tek bir ortak noktaları vardı. Herkes sadece kendi hayatını umursuyordu. Etraflarında başka kimse yokmuş gibi yaşayan bu insan kalabalığı, güneşin doğuşu ile birlikte bir yöne, güneş batarken ise...